Aankomende Events

30 Juli '04 Verslag: Het Grote Elhatri Ninjaspel 2004

Een ninja is onoverwinnelijk. Dit bereikt de ninja door allereerst zichzelf te overwinnen. Hiertoe moet hij eerst de vier “mentale ziektes” overwinnen. Deze ziektes (ook wel bekend uit het Kendo, maar ninja's wisten dit natuurlijk al lang) zijn Kyo, Ku, Waku en Gi. Annelies en Tanja hadden deze elementen ingebouwd in een groot ninjaspel (kilometers groot).

Kyo: Verbazing
Verbazing kan een ninja niet gebruiken. Als er iemand achter je opduikt kun je wel denken: “goh” maar daar schiet je niks mee op. Meteen reageren. De ware ninja laat zich dus niet van z'n stuk brengen door wat er ook gebeurt.   <> In het ninjaspel waren door de organisatie een paar duidelijke verbazingspunten ingebouwd. Stel je voor, je wordt om 2:15 u uit je bed getrommeld en als je beneden aankomt zit je in een andere wereld. Tanja wil graag blauwe verfjes aanbrengen op alle kleren, Annelies loopt rond met lijsten waar de inhoud van de uitrusting kan worden ingevuld en Appie blijkt opeens een reusachtig Rambo-mes te bezitten (karate, lege hand?). Iedereen wordt ingedeeld in clans van twee of drie ninja. De winnende clan, het zal U niet verbazen, is de enige clan met twee ninja en bestaat uit Imanda en ondergetekende. Tanja en Annelies hadden hier natuurlijk al rekening mee gehouden en wilden ons dan ook een extra verbaas-moment meegeven door onze clan aan te vullen met Peter.

De naam van de clan, Hei, betekent gelijkmoedig. Dit was een duidelijke hint maar dat beseften we ons pas anderhalf uur later. Nadat alle kleding en uitrusting in orde was bevonden door de organinjatie werd door de Hei-clan met de eerste etappe aangevangen, om 3.00 u (ja dit is echt zo vroeg als het klinkt). Na een half uur lopen en wat eerste pogingen om een Haiku te dichten (verliezers let op: een van onze geheimen is dat we vroeg met dit soort zaken beginnen) volgt de eerste beproeving. Peter meldt: “ik vind er geen fuck meer aan, ik ga terug”. Nu waren de Haiku niet allemaal even spetterend maar deze reactie leek ons overdreven. Het bleek dat Peter niet meer goed wist hoe hij nu toch opeens in een Ninjaspel terechtkwam. Zo lig je vredig te slapen en zo loop je met een rugzak en twee kwebbelende ninjas door Gemert. Nu had Peter een paar uur daarvoor enkele glaasjes wijn en port gedronken, wij vermoeden dat een van die glaasjes iets bevatte wat er voor zorgt dat mensen het overzicht kwijtraken. De verbazing had bezit genomen van Peter dus Annelies heeft 'm opgehaald en lekker ingestopt zodat hij op z'n gemak van de schok kon bekomen.

Gi: Aarzeling
De ninja aarzelt niet maar zet in een keer door. Dit gaat om het op tijd nemen van beslissingen. Het is een uur of 4, een sleutelmoment in het spel. Het centrum van Gemert, vele clans in elkaars gezichtsveld. We werden gevolgd door de clan met de Sensei en twee gele-banders die voor hem door het vuur gaan, Koos en Patricia. Hier moesten we mee afrekenen wilden we de overwinning veilig stellen, zo veel was duidelijk. We moesten rechtdoor maar Imanda sloeg opeens rechtsaf: “Daarmee brengen we Appie op een dwaalspoor.” In een flits was het gebeurd. Vanaf toen ging alles heel snel (voor mij dan, Imanda leek er minder moeite mee te hebben). Met een combinatie van onwaarschijnlijk orientatievermogen, een fietskaart, een kompas, de opkomende zon, een ferme pas, wat ANWB-bordjes en een paar wilde gokken die goed uitvielen bleken we tegen de ochtend zowaar één van de eerste clans te zijn die bij de eerste post kwamen. <>Hier moest snel gehandeld worden. Plankjes doormeppen: niet nadenken, doen. Ondertussen nog wat andere nietsvermoedende ninja's op de foto zetten met het speciale ninja-spionage-fototoestel. In de zeer complexe puntentelling van ninjaspellen levert ook dit punten op namelijk.

Waku: Verwardheid
Tegen een uur of 1, tien uur na het begin van het spel, na vele kilometers lopen en het oplossen van een soort kanji-rebus ploften de ninja-clans één voor één neer bij het kasteel van Gemert. Hier moest nog een stuk middeleeuwse tekst boven de poort worden ontcijferd. De Hei-clan was hier als eerste, de overwinning begon zich af te tekenen. We konden mooi nog een stukje van een rondleiding van de VVV meepikken, wat het lezen van de middeleeuwse tekst wel een stuk eenvoudiger maakte. Toen de andere clans arriveerden sloeg daar de verwardheid toe. Niemand kon iets met de middeleeuwse letters en men begon zich hardop af te vragen of niet te zwaar was. Hebben we niet veel te ver moeten lopen? Zijn we niet veel te moe? Kunnen we daarom die tekst niet meer lezen? Na een ingewikkeld groepsproces werd besloten om gezamenlijk de handdoek in de ring te gooien. “We kunnen niet meer” was de boodschap. De organisatie streek met de hand over het hart en schrapte een paar kilometer.

Tijd voor ontspanning. Onderweg waren er ninjasterren gefabriceerd, die nu door de organisatie op effectiviteit beoordeeld zouden worden. Vanwege de veiligheid (ja, overal was aan gedacht) werd niet op elkaar gegooid maar op balonnen. De kwaliteit van de geproduceerde sterren viel een beetje tegen: de meest effectieve ninjasterren bleken de stenen te zijn die in het park rond het kasteel op de grond lagen. Mensen die denken dat het spel toen was afgelopen hebben het mis. Er lagen nog tienduizenden, zo niet honderdduizenden punten voor het oprapen. Het enige wat we hoefden te doen was een keer Heian Shodan lopen, waarbij de jeugd de aanvallen zou uitvoeren. Dit leek mij niet zo moeilijk en we zouden er met een auto heen worden gebracht dus dit klonk als een aantrekkelijke optie. Imanda was ook nog wel in voor een vechtpartijtje en toen hoefden we de clan alleen nog maar aan te vullen met Veronique, de derde spontane vrijwilliger.

 

Ku: Angst
Het laatste wat de ninjas diende te overwinnen was angst. We waren de hele dag nog niet bang geweest. Leuk en aardig maar de werkelijke moed zit 'm in het overwinnen van de angst dus er ontbrak nog iets aan het spel. Veronique, Imanda en ik werden in de knusse Nissan Micra van Annelies vervoerd van het kasteel naar de ninjaberg voor het laatste onderdeel. Een ware hellerit. Eerst probeerde Annelies ons de stuipen op het lijf te jagen door net te doen alsof we verdwaald waren. Mensen die in Gemert wonen moeten gedacht hebben dat er een groene Nissan-Micra-plaag was uitgebroken: elke 4 minuten kwam er weer eentje langs. Bang werden we hier niet van, dit gedraai werd door onze grote vermoeidheid eerder omgezet in lichte irritatie dus Annelies moest naar zwaardere middelen uitwijken.

Eenmaal in het bos gekomen blijkt de Nissan Micra een monster van een diesel onder de kap te hebben en Annelies beschikt ook nog over het lef en de techniek dit brute vermogen naar de weg te brengen. Vooral op modderige bospaden met spoorvorming kwamen we goed op gang. Twee bomen konden nog net opzij springen toen we er aan kwamen gevlogen.

Annelies liet ons achter bij de ninjaberg waar we waren overgelaten aan de genade van Corino die samen met zijn drie trawanten de hele dag de Elhatri-jeugd had gedrild in het bos, voor de laatste beproeving. Die Heian Shodan konden we op onze buik schrijven, hier moest hard gestreden worden. De drie overgebleven ninjas verschansten zich bij een boom en de jeugd zou in drie aanvalsgolven onze schilden en uitrusting komen veroveren. Veel te weinig geslapen,  veel te veel kilometers op de dagteller, en dan bestormd worden door een horde bloedbeluste kinderen. Relativeren van angst gaat een stuk eenvoudiger sinds die dag.

 

een reactie:

Ik was één van de drie trawanten van Corrino. Jeugdcoach zoals dat met een mooi woord heet in officiële termen.
Ik mocht het drietal dat over was op de ninjaberg aanschouwen terwijl ze zich trachten te verdedigen tegen de jeugd.

Angst moet er inderdaad geweest zijn voor de ninja's. Met zijn drieën een verdediging opbouwen tegen 7 tot 10 heel enthousiaste kinderen (3 groepen) is niet niets. Zeker niet na ruim 12 uur al bezig te zijn geweest met het ninja-spel.

Het mag dan ook duidelijk zijn dat deze drie ninja's de top-3 van het spel bezetten in het eindklassement.

De jeugd had hun eigen spellen om punten te verdienen, waarvan het laatste de mooiste was: verzin je eigen bunkai voor een eigen kata.
Deze kata mochten ze na hun examens (ja, die werden ook op het kamp afgenomen door de sensei) voor het grote publiek tonen(ouders, broers en zussen).
Petje af, dat iedereen na bijna drie dagen kamp nog de energie had om het examen te halen en daarna nog een mooie uitvoering te geven.

De organisatie door Corrino, Tanja en Annelies was een succes.

Herman van Dekken