Aankomende Events

Navigatieloos

Zaterdag 10 december was de grote dag dat Hanshi 8th Dan Koryu Uchinadi Kenpo-jutsu Patrick McCarthy zijn voorlopig laatste seminar zou geven. Na een indrukwekkende lijst van wereldwijd gehouden seminars door McCarthy was zijn laatste stop in ons koude kikkerlandje en wel in de gymzaal van het ROC te Amsterdam. Negen dappere krijgers van Budosporten Elhatri hadden zich aangemeld voor het seminar. Om geen problemen te krijgen met de redactie noem ik ze in alfabetische volgorde; Annelies, Appie, Fatima, Gerard, J2 oftewel Jo & Jo, Imanda, Tanja en ondergetekende. ’s Ochtends bij het verzamelen in de dojo bleek dappere krijger Fatima geveld door ziekte. Het kan ook zijn dat het vroege tijdstip van 8h00 op zaterdag de showstopper was, ondergetekende heeft namelijk van haarzelf vernomen dat zij graag MSNt en bij voorkeur in de nachtelijke uurtjes. Hoe het ook zij goed acht uur vertrokken we met zijn zessen richting A’dam. Imanda reed namelijk met haar man en goede bekende van de club Gerard op eigen gelegenheid vanuit Eindhoven, en voor Annelies was de omweg vanuit Utrecht via Eindhoven net iets te ver. Na de gebruikelijke tankstop halverwege om de benodigde proviand als sandwiches, M&M’s, chips, koffie en andere energydrinks in te slaan verliep de reis voorspoedig in de dichte mist en arriveerden we tijdig in A’dam. Gerard had op internet uitgevogeld waar te parkeren en middels de navigator reden we zonder problemen de woonwijk in waar we de auto kwijt konden.

Aanmelden, omkleden, ff snel de zaal bekijken, tijd zat… koffie… en tien uur aantreden met zijn zevenen voor de begroetingsceremonie. Het seminar begon maar geen spoor van Annelies te bekennen. Ondanks het feit dat één van onze meest seniore leden afwezig was, werd het startschot gegeven door McCarthy. Het zij hem vergeven. McCarthy trapte af met de mededeling dat hij het komende jaar 2006 geen seminars zou verzorgen maar dat hij een sabatical in zou lassen om meer tijd aan zijn gezin te kunnen besteden. Daarnaast wil hij in 2006 zijn studie naar de vechtkunst verder uitwerken en op papier zetten en enkele nieuwe DVD’s uitbrengen. Daarna meldde Dick Smolders, de gastheer, dat hij Patrick had gevraagd of hij zijn leerling mocht worden. Het antwoord van McCarthy is mij helaas niet duidelijk geworden. Afijn, na de intro volgde de groepsfoto van honderd McCarthy adepten uit binnen- en buitenland minus twee. Na alle plichtplegingen volgde dan eindelijk de warming-up met de koala als hoogtepunt. De koala is als volgt: grijp je partner om zijn torso en ga aan haar/hem hangen met de voeten van de vloer zoals een koalakind voor de buik van haar moeder hangt, vervolgens probeer je een weg te vinden via de rug terug naar de startpositie zonder daarbij de vloer te raken. Succes!

We waren in ieder geval warm genoeg voor het echte werk; Habitual Acts of Physical Violance (HAPV) oftewel een realistische gewelddadige aanval. Volgens McCarthy en de overlevering zijn er 36 HAPV’s te onderscheiden, 72 variaties hierop en vervolgens 108 defensieve toepassingsprincipes. Voor het gemak kunnen de HAPV’s worden ingedeeld in 3 categorieën; de eerste is grijpen, pakken zoals verwurgingen en de bear hug in goed Nederlands de beeromhelzing, de tweede categorie zijn de stoten, slagen en trappen en de derde categorie is een combinatie van de eerste twee. Vervolgens gaat het erom hoe deze HAPV’s worden aangewend; de anatomische locatie (hoofd, buik, etc.), het gereedschap voor de energieoverdracht (vuist, voet, elleboog, knie, etc.), de hoek, de richting van energieoverdracht (van voor naar achter, loodrecht op de locatie, etc.), en de intensiteit van energieoverdracht (hoeveelheid kracht die wordt toegepast). Met deze theorie gingen we in tweetallen aan de slag; slag van boven, linkse neerwaartse hoek op het gezicht, rechtse hoek op het gezicht, slag met de achterkant van de hand op het gezicht, elleboog op het gezicht, linker hoek in de zij, rechter hoek in de zij, knietje links, knietje rechts, kopstoot, schouderduw, rechtse directe, linkse directe, en nog wat slagpartijen. Alles werd op kinderlijke wijze verdedigd met wat age uke, jodan uke, gedan barrai, gedan-kake uke, open hand weringen tegen de knietjes en de hoofdstoot, tsuki suri uke en empi suri uke. McCarthy waarschuwde ervoor dat het normaal was dat tijdens deze oefening de armen zouden gaan gloeien. En dat deden ze na een halfuurtje rammen op Appie. Nu zijn we zo’n beetje aangekomen bij wat McCarthy noemt de Blind Flash of the Obvious (BFO) oftewel oh ja natuurlijk, dat ik daar niet eerder aan heb gedacht. McCarthy betoogt namelijk dat de pioniers van de vechtkunsten in tweetallen strategieën ontwikkelde om doelgericht een realistische gewelddadige aanval (HAPV) af te kunnen slaan en de tegenstander onschadelijk te maken. Deze strategieën werden vervolgens uitgebreid en verfijnd. De behoefte ontstond toen om deze verdedigende strategieën te ritualiseren zodat deze alleen te oefenen waren in de vorm van individuele composities. Deze individuele composities werden gezien als geheugensteuntjes en helpten de pioniers bij het samenstellen en onthouden van de duizenden mogelijkheden van de strategieën die zij ontwikkelden. De individuele composities werden weer samengebracht in één raamwerk om de fysieke en mentale conditie te verbeteren en het leerproces verder te versterken. Ziehier de geboorte van de kata! Kort gezegd is volgens McCarthy karate zoals we het nu kennen geëvolueerd uit de eerste kata’s. Met deze wetenschap is McCarthy vervolgens aan de slag gegaan en heeft hij zijn eigen stijl Koryu Uchinadi Kenpo-jutsu ontwikkeld die naar eigen zeggen terug gaat naar de oorsprong. Dit begint in zijn ogen bij HAPV’s zoals een verwurging, een bear hug, of vastpakken en niet de mooie tsuki’s en geri’s als gevolg van de kunstmatige afstand in het huidige kumite. Vervolgens worden in tweetal effectieve defensieve strategieën getraind op deze HAPV’s. Het raamwerk van die strategieën, de kata, zal dan uiteindelijk moeten leiden tot meer dan de som van de afzonderlijke delen. Hieraan toegevoegd zijn kennis van het menselijke lichaam maken McCarthy tot een fighting machine, in zijn vroegere jaren kon mean en lean hieraan nog worden toegevoegd (zie foto). Door zijn kennis van de menselijke anatomie maakt McCarthy gebruik van Pain Withdrawal Reflex (PWR) en Pre Determined Responses (PDR) om zijn tegenaanvallen nog effectiever te maken. Weer in gewoon Nederlands doordat hij weet hoe normaliter iemands reactie zal zijn op een bepaalde actie of pijnprikkel maakt hij van deze te verwachten reactie weer gebruik om de tegenstander verder uit te schakelen. Een voorbeeldje: als je iemand die voorover gebukt staat een trap of een knietje geeft zal deze persoon aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid overeind komen op dat moment sla je hem dan in de nek. Volgens de theorie van McCathy worden de defensieve strategieën in tweetallen continu verbeterd en verder ontwikkeld maar uiteindelijk komt het erop neer dat middels stoten, trappen, blokkeringen, standen en slagen de motorische functies van het lichaam worden belemmerd door 1) beteugelende technieken als gewrichtsmanipulatie van bijvoorbeeld elleboog of pols door hyperflexie/overstrekking en over-rotatie, of aanvallen op holtes in het lichaam die niet worden beschermd door het skelet 2) blokkeren van de ademhaling door verwurging of verstikking, 3) overdaad aan pijn middels neurologische uitschakeling; het prikkelen van de juiste zenuwen. Dit alles zou uiteindelijk moeten leiden tot wegnemen van de aangewende dreiging. Voorgaande theorie is afgebeeld in het bijgevoegde schema en hebben de negen dappere krijgers minus twee op de bewuste zaterdag in twee keer drie uur in praktijk gebracht met als resultaat een certificaat van de International Ryukyu Karate Research Society ondertekend door Patrick McCarthy en Dick Smolders, de Nederlandse vertegenwoordiger bij de IRKRS. Het antwoord op de vraag van Dick aan Patrick was dus blijkbaar beantwoord met ja. Het certificaat vermelde dat het Nederlandse seminar in Koryu Uchinadi Kenpo-jutsu, zelfverdediging voor twee personen door het in praktijk brengen van de Aregaki Niseishi Kata met goed gevolg is afgelegd. Moe maar voldaan keerden we om halfzes huiswaarts met in de bagage het certificaat, een nieuwe kijk op zelfverdediging en vele nieuwe technieken. Onderweg naar huis werd ondergetekende nog gebeld door een vriend met de vraag of hij diezelfde avond nog mee ging stappen. Voor eens verstandig zei ik dat ik zojuist twee maal drie uur had staan trainen en dat de pijp wel ver leeg was, lekker op de bank liggen luidde het antwoord dan ook. Achteraf bezien was dit een verstandige keuze want éénmaal op de bank gelegen bleken mijn onderarmen zo dik als boomstammen, het heffen van een pilsje bleek een onmogelijke opgaaf. Voor de benieuwde lezer die zich afvraagt waar Annelies was gebleven kan ik vermelden dat Annelies niet zo bekend was in de omgeving van de Amsterdam Arena en ook niet beschikte over een vernuftige navigatie als Gerard met als resultaat het niet tijdig vinden van een parkeerplekkie. In een blind flash of the obvious besloot Annelies dat het niet zo mocht zijn en keerde huiswaarts. Was ze toch maar omgereden via Eindhoven J

Maarten Vennix

Van links naar rechts op de foto:
Jo Feijen, Sensei A. Elhatri, Maarten Vennix, Shihan P. McCarthy, Imanda Scholten, Tanja van Achterberg, Gerard Karelse en Jo Pranger