Aankomende Events

Stage Marc Stevens – Zondag 3 mei 2009

Meestal ben ik op zondagochtend om 09.30u nog niet zo actief, maar op 3 mei zat ik toen al vrolijk op de fiets, op weg naar de Visserstraat waar Marc Stevens een stage zou gaan geven. In de kleedkamer ving ik verontwaardigde gesprekken op van enkele karateka’s (gemiddeld een halve meter kleiner dan ik) over klasgenoten die roken om stoer te doen (“echt stom jongen!”). Gelukkig maar. Sommige volwassen ‘otagai’ leken best wakker te zijn, maar anderen liepen toch wel met kleine oogjes rond en mompelden dingen over “midden in de nacht” en “gisteren op stap”.

Gelukkig was de slaperigheid snel vergeten toen Marc Stevens met de stage begon. Na het groeten werd begonnen met het doornemen van een kata, die het midden hield tussen taikyoku-shodan en heian-shodan. Marc Stevens noemde dit taikyoku (zonder verdere toevoeging) en liet ons dit een aantal keer aankondigen, omdat hij de eerste keer niet tevreden was over de ‘ki’. Verder had hij veel aandacht voor diepe standen (“als jullie zo hoog staan kunnen we ook een kop thee gaan drinken aan de bar, dat heeft hetzelfde effect”), en dat heb ik nog wel even gevoeld, zoals al werd voorspeld. “Pijn is onvermijdelijk als je je lichaam traint”. Ook werd het gebruik van de ‘Kiai’, oh nee, ‘KIAI!!!’ even geoefend. Voor wie stiekem toch nog niet helemaal wakker was. Vervolgens werd de bunkai doorgenomen, waarbij we in tweetallen oefenden. Marc Stevens vertelde dat het proces van verdedigen en het uitvoeren van een tegenaanval langzaam automatisme moet worden. Hij deed voor hoe hij tijdens een wandeling in het park een plotselinge aanval afweerde, een tegenaanval uitvoerde, en vervolgens rustig zijn weg vervolgde. Hij deed het bovendien alsof het heel normaal is om in België aangevallen te worden in een park. Zal wel een cultuurverschil zijn… net als het Vlaamse Japans van Marc Stevens dat me toch wel anders in de oren klonk als het Nederlandse Japans van Sensei Elhatri. Veel tijd om daarover na te denken was er niet: het einde van de stage naderde, en de kata moest nog een aantal keer worden doorgenomen. De kata ging en voelde beter, en dat hoorde ik meer mensen zeggen. We hebben dus echt iets geleerd met z’n allen. Al met al was de stage van Marc Stevens leuk gebracht, maar vooral ook leerzaam. Ik zorg dat ik er de volgende keer weer bij ben!